Uitlaatklep voor leidinggevenden

Gisteren gaf ik weer intervisie aan een groep van negen leidinggevenden in de ouderenzorg in de omgeving van Roermond. Het was de derde keer dat de groep bij elkaar kwam. De deelnemers komen uit verschillende zorgorganisaties, maar vanaf het begin is er een heel open sfeer. Mijn verklaring: de leidinggevenden vinden herkenning en erkenning bij elkaar. Als leidinggevenden staan zij allemaal voor een moeilijk dilemma. Aan de ene kant wordt van hen verwacht dat zij oog hebben voor de bedrijfsvoering van de zorgorganisatie: invoering van ZZP, zorgleefplannen, certificering, ziekteverzuimbestrijding, noem maar op. En aan de andere kant moet er juist meer aandacht gaan naar de menselijke maat in de zorg, vertaald in bijvoorbeeld cliëntgericht werken, oog hebben voor elkaar en inspirerend leidinggeven. Hoe match je dit?

Vragen van leidinggevenden

Communicatie, een Goed Gesprek, is een sleutelbegrip hierbij. Hoe breng je die twee kanten van het werk met elkaar in balans en hoe houd je het werk leuk, voor jezelf en voor je team?
Dat zijn vragen die de leidinggevenden duidelijk bezig houden. In de eerste bijeenkomst kwamen thema’s op tafel waar ze het graag met elkaar over wilden hebben, bijvoorbeeld:

• Hoe houd ik balans tussen zakelijk en menselijk zijn?
• Hoe ga ik om met zieke medewerkers?
• Hoe coach ik mijn team dusdanig dat het een zelfbewust volwassen team wordt?

In het eerste gedeelte van een bijeenkomst bespreken we een thema. Soms leid ik dat zelf in vanuit mijn rol van begeleider, een andere keer laten een paar deelnemers uit de groep hun intervisiegenoten profiteren van stappen die zij zelf op dit thema al hebben gezet.

Zieke medewerkers

Gisteren hadden we het over omgaan met zieke medewerkers. Typisch een zaak waarbij het zakelijke en menselijke op gespannen voet kunnen komen te staan! Twee leidinggevenden die al ruime ervaring hadden in een goed ziekteverzuimbeleid vertelden hierover aan de hand van vragen uit de groep. Er ontstond een gesprek waarin deelnemers lastige situaties inbrachten en we daar met elkaar naar keken, zoals:

• Hoe ga je om met een medewerkster waar je jarenlang, eerst als collega, later als leidinggevende, mee hebt gewerkt en die nu wel heel erg lang ziek blijft?
• Wat moet je dan in jezelf overwinnen?
• Hoe ga je zo’n gesprek in?

Iedereen herkent dit uit eigen praktijk. Begeleide intervisie is daarom een goed middel om de ervaring en deskundigheid uit te wisselen en zo te leren van elkaar.

In het tweede gedeelte van een bijeenkomst bespreken we een casus die een deelnemer van tevoren heeft rondgestuurd. Gisteren ging de casus ook al over omgaan met een zieke medewerker. Op gestructureerde manier verkennen we het probleem, analyseren het en adviseren we de casusinbrenger. Zij kan op haar beurt een keuze maken uit de adviezen die ze krijgt en er uit halen wat ze voor zichzelf kan gebruiken. En omdat iedereen die er zit betrokken is en ruim ervaring heeft, levert de casusbespreking keer op keer waardevol inzichten op voor de inbrenger.

Herkenning en handvatten

Herkenning en het elkaar aanreiken van handvatten, dàt is waar het om draait in deze bijeenkomsten. Intervisie voor leidinggevenden in de zorg is bepaald geen luxe. Leren van elkaar, delen van inzichten uit andere organisaties waar hetzelfde soort werk gedaan wordt levert een Goed Gesprek op. En bij hun intensieve werkzaamheden kunnen leidinggevenden dit goed gebruiken.