Een grensverleggende vakantie

‘Ik word maar één keer per dag verschoond.’ ‘Hij mag wel snoezelen, maar niet meer dan 45 minuten per week.' ‘De laatste keer dat ik heb gedoucht? Dat kan ik me niet meer herinneren.’

Dit zijn maar een paar van de vele indrukwekkende uitspraken die ik afgelopen week heb gehoord. Uitspraken van (ouders van) mensen met een meervoudige beperking, niet gedaan tijdens een Vilans-project, maar tijdens mijn Wielewaal-vakantie.

Grenzen verleggen

Stichting de Wielewaal organiseert grensverleggende vakanties voor jongeren met een beperking, volledig gebaseerd op de inzet van vrijwilligers. De afgelopen jaren kon ik er  vanwege mijn werk niet bij zijn, maar dit jaar was ik eindelijk weer van de partij. Met 15 meervoudig complex gehandicapte mensen en evenveel vrijwilligers gingen we een week lang ‘grenzen verleggen’. Dat betekent dat wij, de vrijwilligers, proberen om unieke ervaringen te creëren voor onze vakantiegangers. Dan kun je denken aan een ritje in de wildwaterbaan of een avondje stappen in de kroeg. Maar ook aan vier keer per dag verschoond worden, een hele ochtend snoezelen of bijna iedere ochtend uitgebreid gedoucht worden door twee vrijwilligers.

Groeien in een week

De eerste jaren dat ik meeging was ik altijd het meeste onder de indruk van de ongewone uitjes en hoe ver we gingen in het vervullen van wensen. We tilden mensen in achtbanen die zelfs nog nooit in een draaimolen hadden gezeten. En met resultaat, want de hele week ging het nergens anders meer over. Dat doet me nog steeds veel, maar steeds meer  ben ik onder de indruk van wat persoonlijke en intensieve aandacht voor deze mensen betekent. Alle vakantiegangers, van het laagste tot het hoogste niveau, fleuren op en groeien in zo’n week. We ontdekken mogelijkheden waar ouders nog niets van wisten. En steeds krijgen we de vraag of vakantiegangers niet nóg eens mee mogen met onze groep vrijwilligers, omdat het de cliënten zo goed heeft gedaan.

De mens als startpunt

Gisteren nog zwaaiden we alle vakantiegangers uit, morgen is mijn eerste werkdag bij Vilans. Vandaag probeer ik in mijn (vermoeide) hoofd die twee werelden aan elkaar te knopen. En het enige wat ik kan bedenken is dat het antwoord in ieder geval niet ligt bij het in stand houden van instellingen zoals die er nu zijn. Voor mijn gevoel kan er vanuit een grote organisatie niet genoeg aandacht zijn voor de wensen van een individu. De mens is het startpunt en het centrum van zijn of haar zorg. Hij of zij zou zich niet moeten aanpassen aan de voorwaarden van een systeem van verschoning, snoezeltijden en douchebeurten. Ik hoop dat we daarin de komende tijd met Vilans veel kunnen bereiken en dat ik over een paar jaar tijdens mijn jaarlijkse Wielewaalvakantie kan zien wat het allemaal heeft opgeleverd!

Lees meer over Stichting de Wielewaal (externe link)