Leren door naar elkaar te luisteren

Hoe vaak gaan we in de zorg echt met ‘de cliënt’ in gesprek? Sluit alles wat we verzinnen wel aan bij wat de zorgvrager wilt? Hoe vaak vragen we wat er echt in de oudere omgaat? Of gokken we maar een beetje, omdat we wel denken te weten wat hij of zij wil?

Een teamleider gaf hierover een prachtig voorbeeld. Samen met een activiteitenbegeleidster had ze een feest georganiseerd, om de Surinaamse en Nederlandse bewoners wat dichterbij elkaar te brengen. Het was een prachtig feest, samen met jonge verzorgenden van Surinaamse en Nederlandse afkomst hadden ze het programma bedacht, de zaal mooi aangekleed en de hapjes verzorgd.

Geen verbondenheid, maar vervreemding

Maar na het feest zeiden een aantal oudere Surinaamse bewoners: “Het was gezellig hoor, maar zo vierden wij het feest vroeger niet!” In plaats van verbondenheid te voelen, hadden de bewoners zich juist wat vervreemd gevoeld tijdens het feest. Dat moest anders, besloot de feestcommissie.

Uitwisseling van herinneringen

Zij voegden een extra element toe aan het feest: na allerlei hapjes en feestelijkheden, vertellen de bewoners nu in een kring hoe zij dit feest vroeger vierden, welke herinneringen ze er aan hebben en waarom zij het belangrijk vinden om het feest te vieren. Hierdoor blijkt dat er veel overeenkomsten zijn tussen de typisch Nederlandse feesten en de Surinaamse feesten. Maar ook dat er grote verschillen zijn tussen de oude generatie Surinamers en de jonge Surinaamse verzorgenden.

Dit extra element is een groot succes. Iedereen geniet ervan om zo met elkaar ervaringen, ideeën en verwachtingen uit te wisselen. In plaats van over de hoofden van de ouderen te praten, of te moeilijk te denken, vinden er verbindingen plaats en leert men van elkaar. Dat is wederkerig leren in de zorg!

Denken voor een ander kan soms heel anders uitpakken dan je eerst dacht. Ken jij hier een voorbeeld van? Geef je reactie!