Toegankelijkheid, aan m’n hakken!

Ik reis van het kantoor van Vilans in Utrecht naar mijn woonplaats in Zuid-Limburg. Per trein. Omdat ik beneden zit in de dubbeldekker zie ik op het perron van station Eindhoven wel heel veel hakken, platte, hoge, bruine, zwarte, vierkante en versleten hakken, snelle hakken en… 4 wielen. Hey..., een rolstoeler, die met assistentie gebruik kan maken van het openbaar vervoer.

Gezicht met boekdelen

Een aantal hakken wacht geduldig af. Van één paar schoenen raken alleen de hakken de grond,  de tenen wippen geïrriteerd op en neer. Ik buk mij voorover om door het raampje naar de eigenaresse van de wippende schoenen te kijken. Zij staat de assistentie toe, want iedereen moet met de trein mee kunnen. Haar gezicht spreekt boekdelen, maar vooral iets heel anders.

Niet bekend bij Google en Van Dale

Met al die hakken nog op het netvlies denk ik ineens aan de uitdrukking die mijn vader wel eens bezigde: ‘aan m’n hakken’. Ooit gehoord van die uitdrukking? Google en Van Dale kennen ‘m niet. Vertaald naar moderne begrippen, betekent het zo veel als: èèèècht niet! Hij lijkt me wel van toepassing.

Liftlucht

De trein dendert voort en na nog een uur reizen lopen we het eindstation binnen. Met mijn laptoptrolley (lees: rijdend kantoor) loop ik naar de lift en ontmoet daar de rolstoeler van station Eindhoven. Samen gaan we naar beneden om vervolgens een aantal meters verderop de lift omhoog te nemen.

De sterke urinelucht die ons daar tegemoet komt is nauwelijks te harden, maar we willen toch naar de uitgang met ons rollend materieel. Er blijft niets anders over dan maar gewoon in te stappen. Mijn laptoptrolley til ik op, de rolstoeler is gedoemd met alle wielen op de grond te blijven. Het lijkt een verlossing als de liftdeur weer opengaat, als we de frisse lucht tegemoet kunnen gaan.

(On)doordacht

De jongeman in de rolstoel stopt abrupt en zoekt iets in de zakken van zijn colbert. Hij haalt er een klein flesje uit. Een flesje dat mij doet denken aan tijd van de Mexicaanse griep, toen ontsmetting hoog in het vaandel stond. Zonder enig misbaar ‘wast’ hij zijn handen, kijkt mij met een enigszins trieste glimlach aan en zegt: ‘Tja…, daar denkt men door de bank genomen niet over na; ik zal er aan moeten wennen.’

Uitdaging

En dat laatste is natuurlijk de vraag. Schone ruimten zijn ook een vorm toegankelijkheid, ook al is die niet bereikt door aanpassingen of hulpmiddelen.

Dit soort toegankelijkheid en het toestaan van toegankelijkheid met assistentie heeft naar mijn idee te maken met bewustwording, waarden en normen. En ergens, op enig moment, dienen die waarden en normen in een mensenleven te komen. Een uitdaging voor opvoeders en pedagogen en mensen onderling.

Toch weer die hakken

De reis evaluerend, loop ik in gedachten naar de auto. Op het allerlaatste moment kan ik nog net een verse, walmende hoop ontwijken. Ik stond er bijna in; ja, inderdaad… met mijn hakken.