Taxichauffeur en zelfmanagement

Op weg naar Leiden voor presentatie over zelfmanagement voor docenten van de Hogeschool Leiden liep mijn trein vertraging op. Het was de meest regenachtige dag die je je kunt voorstellen. Bij aankomst had ik nog vijftien minuten voordat het minisymposium zou beginnen. Omdat het zeker tien minuten lopen is en ik niet helemaal bezweet en rennend binnen wilde komen, besloot ik een taxi te nemen. De taxistandplaats was aan de centrumzijde van het station, de Hogeschool precies aan de tegenoverliggende zijde. Op mijn vraag of de taxichauffeur mij naar de Hogeschool wilde brengen, antwoordde hij met een nors gezicht: ‘Tien euro!’
‘Tien euro?’ vroeg ik.
‘Ja, wat dacht je?’ riep hij, ‘de Hogeschool is dichtbij, u kunt beter lopen!’
En dat in die regen, dacht ik. Ik probeerde het opnieuw.
‘Dat haal ik niet. Mijn trein had vertraging en ik wil rustig binnenkomen. Als u me niet wilt brengen, zoek ik een andere taxi.'
‘Tien euro!’ riep hij weer.
‘Wat kost normaal een taxi?’ vroeg ik omdat ik het vermoeden had dat dit niet klopte.
‘Acht euro,' antwoordde hij.
‘Dan wil ik ook voor acht euro.'
‘Stap maar in,' hoorde ik hem tot mijn verbazing zeggen.
In vijf minuten reed hij mij langs overvolle wegen naar de Hogeschool.
‘Ik doe er anderhalf uur over voordat ik weer terug ben. Niemand van de andere chauffeurs had u willen brengen,' vertelde hij mij. ‘Dit is geen interessant ritje.'
Ik moest € 7,80 euro betalen. De normale prijs. Ik bedankte hem voor de rit en zei nog dat ik iets ging vertellen over zelfmanagement. En dat ik het ook ging hebben over zijn hulp om dat te realiseren.

Ik had nog vijf minuten om me te melden. In het auditorium wachtten ze me op. Net op tijd dus! Mijn jas uit, mijn USB in de laptop en ik begon. Een zaal vol docenten luisterde vol aandacht. Ik vertelde over het grote aantal chronisch zieken dat straks een beroep op de zorg gaat doen. Als we in de huidige vorm zorg blijven geven en patiënten op vaste regelmaat – vaak vier keer per jaar - blijven terugzien, krijgen niet alle chronisch zieken de zorg die ze nodig hebben. Als we het kunnen waarmaken om meer zorg-op-maat te bieden en patiënten meer zelfmanagement te geven, lukt het mogelijk wel. Zorgverleners richten zich dan niet meer op ‘goede klinische waarden’, maar ondersteunen chronisch zieken zodat zij hun leven kunnen leiden zoals zij dat willen. Hoe je dat kunt aanpakken? Vilans ontwikkelde hiervoor met zorgverleners, experts en patiëntenorganisaties een Stappenplan. Maak als team een plan en beschrijf hoe je dit vorm geeft. Verken ieders ideeën en mogelijkheden. Gebruik een zorgplan. Kies een interventie. En stem af!

Ik gun iedere patiënt een zorgverlener die helpt om die dingen te doen die voor hem of haar belangrijk zijn. Die meedenkt en openstaat voor nieuwe dingen, ook als die soms onmogelijk lijken of een verkeerde keuze zijn in de ogen van de zorgverlener. Net als uiteindelijk mijn taxichauffeur openstond voor mijn wensen. Zonder hem had ik deze presentatie niet gered. (‘Niemand brengt u!’)