Het gevoel van Halifax

Het vierjaarlijkse wereldcongres IASSID vond dit jaar plaats in Halifax, Canada. Wat een mooie kans! Voor het eerst de plas over, mijn onderzoek presenteren in het Engels en een week van huis. Een hele uitdaging maar zeker het proberen waard. Dus vlogen we met 3 collega’s op maandag 9 juli om 7 uur ’s ochtends via Londen naar een andere wereld genaamd Canada.

Op dinsdag meteen de eerste presentatie van Vilans over de Blue Call Phone (externe link) die enthousiast werd ontvangen. Daarnaast allerlei andere inhoudelijke bijdragen - daarbij is Nederland goed vertegenwoordigd - die ook worden gevolgd door Johan de Koning van Markant. Johan schreef mooie blogs over het congres en met z’n allen twitterden we ons suf over alles wat er werd gepresenteerd.

Op dag twee presenteerde Marjolein Herps filmpjes over de meerwaarde van het betrekken van mensen met een beperking als mede-onderzoekers. Positieve reacties vulden de zaal. We hoorden over vele andere ontwikkelingen op het gebied van gezondheid (mensen met een verstandelijke beperking lopen veel meer risico’s dan mensen zonder beperking), technologische snufjes, videotraining voor leraren, interactie tussen professional en mensen met een verstandelijke beperking, de schokkende ontwikkelingen in Noorwegen waar het groepswonen in de wijk langzaam weer overgaat naar instituten (zie de blog van Johan over Noorwegen) en nog veel meer (kijk op de site van IASSID).

Op donderdagavond was het even tijd voor iets anders. Halifax heeft een prachtige haven en het hoofdmenu bestaat voornamelijk uit kreeft. We hadden allemaal een kaartje voor Kitchen party en kregen daar een enorme kreeft gepresenteerd met mooie Schotse doedelzakmuziek (het is ten slotte Nova Scotia). De avond eindigde met dansende congresgangers die uiteindelijk in polonaise door de zaal gingen.

Op vrijdag was het weer tijd voor het serieuzere werk. Vilans was zichtbaar met 3 presentaties. De eerste ging over het onderzoek naar ondersteuningsplannen en in de andere 2 werd het thema inclusie uitgediept. Hoe kunnen professionals werken aan inclusie en welke toerusting hebben zij nodig (externe link). De andere presentatie ging over belemmerende en bevorderende factoren voor inclusie in de wijk. We legden verbindingen met wereldwijde ontwikkelingen en de contacten met de Nederlandse vakgenoten werden versterkt. Toen brak de laatste avond aan. We sloten af met een pizza en een leuke band. Tijd om naar huis te gaan.

Op dit moment zitten we weer in het vliegtuig - luisterend naar David Bowie - met een tevreden gevoel. Het was een inspirerende week in Halifax, die heeft geleid tot verbinden, nieuwe inzichten, het delen van kennis, het leggen van contacten en gezelligheid. Kortom: 'It was awesome'!