Een ander kind

In november 2003 werd Joep aangereden door een personenauto, vlak bij zijn school. Hij was toen 12 jaar en zat in groep 8. Na een ziekenhuisopname van twee dagen mocht hij weer naar huis. Volgens de neuroloog had Joep een klein scheurtje in zijn schedel, maar was er verder niets aan de hand. Hij kon gewoon weer naar school. Joep's moeder vertelt.

'Tot onze verbazing kreeg de huisarts een brief waarin stond dat Joep het de eerste weken rustig aan moest doen; hij had een "licht traumatisch schedelhersenletsel categorie 3 met rechts schedelfractuur occipitaal (trauma capitis) en schedelfractuur met subcutane bloeding". Met andere woorden: Joep had een schedelbreuk aan het achterhoofd waardoor een onderhuidse bloeding was ontstaan.

Moe en concentratieproblemen

In overleg met de huisarts is Joep na het ontslag uit het ziekenhuis twee weken thuis gebleven. Daarna zijn we weer langzaam gaan opbouwen met enkele uren per dag. Rond de Pasen ging hij weer hele dagen naar school. Maar Joep was veel moe en had last van heftige hoofdpijnen. Hij was onzeker, viel veel en had geheugen- en concentratieproblemen. Hij toonde weinig emoties, maar kon ook vreselijk tekeer gaan om niets. Bovendien was zijn taal-woord-gevoel helemaal weg.
Een paar maanden na het ongeluk, in februari 2004, deed Joep mee aan de Citotoets. Toen bleek dat hij ook hele stukken van zijn taal- en rekenvermogen kwijt was. Op basis van de toetsen en rapporten van groep 6 en 7 kon hij toch naar de havo-vwo-brugklas.

Herkenning en erkenning

Te veel inspanning kan Joep niet aan; dat verergert de hoofdpijnen. Maar te weinig inspanning vormt geen uitdaging, hij gaat zich dan vervelen. Dus toen hij tegen het einde van de brugklas moest kiezen tussen havo of vwo, hebben we een second opinion aangevraagd bij de afdeling kinderneurologie in het academisch ziekenhuis Maastricht. Nadat we hadden verteld tegen welke problemen Joep dagelijks aanloopt, zei de arts meteen: dit zijn de symptomen van een niet-aangeboren hersenletsel. Schrik en opluchting! Het is iets, het heeft een naam, maar tegelijkertijd klinkt de term ‘hersenletsel’ heel zwaar en kun je de gevolgen op dat moment totaal niet overzien. Toch waren we blij dat we nu eindelijk wisten waar we aan toe waren. De erkenning deed ons goed. Volgens de kinderneuroloog kunnen Joeps klachten wegtrekken, minder worden of gelijk blijven. Uit de testen bleek dat Joep met veel moeite het vwo zou kunnen halen, maar dat het wel zwaar zou worden.

Onderwijs

Joep zit nu in havo 4. hij heeft eerst drie klassen vwo gevolgd waarvan hij groep 3 heeft gedoubleerd, maar nu gaat het redelijk. Hij functioneert voor het oog normaal, maar sommige dingen krijgt hij alleen ‘via een omweg’ in zijn hoofd. Op school levert dit wel eens problemen op. Iets aanleren of werken volgens een schema werkt niet bij Joep; hij doorziet het schema niet. Sommige leraren en leerlingen begrijpen dit, andere niet. Daarbij komt dat informatie niet altijd goed wordt doorgegeven. Iedere rapportperiode gaat weer de telefoon: ‘Joep haalt de ene keer een 3 en de andere keer een 9, hoe kan dit?’ We leggen dan opnieuw uit dat hij problemen heeft met zijn geheugen en concentratie en dat dit op en neer gaat. Ze beloven er rekening mee te houden, maar bij het volgende rapport is het weer hetzelfde verhaal. Soms ook vergeten mentoren informatie door te geven aan collega 's. Het is heel schrijnend als je leraar zegt: ‘jij spookt niks uit, dus we doen ook niks voor jou’. Wel begrijpelijk als die leraar van niets weet, maar erg vervelend voor iemand die toch al zo onzeker is.

Gaat het ooit helemaal over?

Nu, na vijf jaar, zijn we er niet constant meer mee bezig. Meestal gaat het goed, maar soms staan we toch weer voor verrassingen. Dan besef je weer dat het nog niet over is en waarschijnlijk ook nooit helemaal over zal gaan. Een ‘nadeel’ is dat je niks aan hem ziet of merkt. Alleen mensen die hem voor het ongeluk al kenden, merken het verschil. Joep is toch een ander kind geworden.

Meldpunt en begeleiding

Voor ouders en andere betrokkenen zou een landelijk meld- en informatiepunt een goed initiatief zijn. Zij moeten hier terecht kunnen met vragen over medische zaken, problemen op school en de mogelijkheden om extra begeleiding te krijgen.
Maar vooral scholen hebben nog een weg te gaan. Onderwijzers en leraren zouden nascholing moeten krijgen over de effecten van hersenletsel op schoolse vaardigheden. Daarnaast moeten scholen de mogelijkheid hebben ondersteuning te vragen bij teams die gespecialiseerd zijn in het herkennen van hersenletsel en de gevolgen.
Er zijn vast veel meer kinderen met NAH waar je niks aan ziet en die ‘normaal’ functioneren. Je kunt ze nu eenmaal niet uit de rij halen!'

Tags: kinderen, NAH