Twitter
Facebook
LinkedIn
Google+
E-mail

Hoe ziet ouderenzorg er in de toekomst uit?

Lees het verhaal van Anna - 'Anna zorgt voor appeltaart' - en raak geïnspireerd om na te denken over de toekomst van ouderenzorg

Hoe ziet de ouderenzorg eruit in 2035? Hoewel niemand precies weet hoe de zorg er in de toekomst uitziet, kunnen we wel een aantal trends zien. Deze zijn soms ook al in gang gezet. Deze publicatie vertelt het verhaal van ‘Oma Anna uit 2035’.

Hoe ziet haar leven er in de toekomst uit? Waar woont ze, met wie woont ze daar, welke mensen en technologie helpen haar en wie helpt zij? Lees haar verhaal, laat u inspireren om na te denken over wat uw situatie in 2035 kan zijn. Denk bijvoorbeeld aan de gevolgen van langer thuis wonen, de veranderende rol van de zorgprofessional, domotica, robots in de zorg en het nieuwe concept van positieve gezondheid. Deze trends vormen de basis voor het verhaal van oma Anna.

Ouderenzorg in 2035 Anna appeltaart

Wilt u meer weten of samen met ons ontdekken hoe uw organisatie de toekomst ziet? Bel of mail ons gerust voor een vrijblijvend gesprek.

Auteur(s) Sanne van der Weegen, Frans van Zoest, Else Stapersma, Zwany Huiting
Jaar 2016
Vorm Pdf-bestand
Download pdf-bestand
Deel deze pagina op Twitter Deel deze pagina op Facebook Deel deze pagina op LinkedIn Deel deze pagina op Google+ Deel deze pagina via E-mail Deel deze pagina via WhatsApp

Wij horen graag uw mening. Laat uw reactie achter.

Wilt u een link invoegen in de tekst? Zet deze tussen [].
Voorbeeld: [www.vilans.nl].

We willen graag weten met wie we in gesprek gaan, daarom vragen wij uw naam en e-mail. Uw e-mailadres zal niet online geplaatst worden.

Plaats het getal '126' in onderstaand controle veld.

2 reacties geplaatst
  • Lies

    schreef op 05 mei 2016

    Het verhaal van Anna raakt me. Ik ben nu 61 en zou zo maar die Anna kunnen zijn in 2035... Bovendien ben ik in Uden geboren en bezoek daar wekelijks mijn 89-jarige moeder, die na een CVA in een verpleeghuis woont! Ik werk in een dorp in het westen als wijkverpleegkundige en de rol van zorgregisseur is me dus heel vertrouwd. Wat zou het dit verhaal een stuk warmer maken, wanneer Dineke al meteen na de beroerte van haar moeder, de vertrouwde huisarts en wijkverpleegkundige had kunnen raadplegen. Uiteraard maken die deel uit van een kennisnetwerk, waarin ze sparren met specialisten om zo de beste zorg en behandeling (fysio- logo- en ergotherapie bestaan toch nog wel evt. digitaal?) te kunnen geven. De wijkverpleegkundige kan adviseren over de beste apparatuur en als Dineke te druk is, deze bestellen via één druk op de knop. Ook kan zij de welwillende buurtbewoners advies of instructie geven over de beste benadering van Anna, inderdaad via het scherm... Voor Dineke en Anna is zij de centrale figuur, waarop ze kunnen terugvallen gedurende het hele proces van mogelijke revalidatie, dan wel palliatieve zorg.

    Mijn pleidooi: neem mee wat nu van waarde wordt gevonden door de Anna van dit moment!

  • Lien

    schreef op 20 apr 2016

    Het lijkt me een heel eenzaam bestaan als oudere in de toekomst. Je moet je kinderen en buren belasten met de zorg om jouzelf. Natuurlijk doen ze het graag, maar ik heb zelf ondervonden hoezeer zorg je uitwringt als het gaat om zorg voor je naasten. Dit terwijl degene voor wie ik zorgde veel professionele zorg ontving.

    Daar zit of lig je dan, "gezellig" met allerlei technologie om je heen, adviseurs en andere zorgprofessionals die niet voor jou zorgen, maar anderen aan de gang houden/ helpen die al druk zijn met hun eigen leven. Ik wil graag zelfstandig zijn, maar als ik hulp nodig heb en heel ziek ben, dan wil ik ook graag dat er mensen in de buurt zijn, onder handbereik, om me te helpen. Dat er mensen in de buurt zijn die ik om hulp kan vragen zonder dat ik denk dat ik hen overbelast of dat het invloed zal hebben op de hele andere relatie die we hebben, zoals familie of vriendschap.

    Misschien is bovenstaande een luxe in de komende tijd, maar zolang er ook nog mensen zijn die jaarlijks bonussen opstrijken waarvan twee of drie hulpverleners fulltime kunnen werken en dus zo'n 16 tot 50 (of meer?) mensen kunnen ondersteunen, heb ik de indruk dat er ergens iets fout is gegaan is in de keuzes die gemaakt worden.

    Ik zie niet naar uit naar de dagen dat ik hulp nodig ga hebben, terwijl ik voldoende kinderen heb om voor me te zorgen. Stel dat je die niet hebt? Stel dat je armlastig bent? Stel dat je beste relatie die met je robot wordt? Hoe beperkt!

    Zou het echt goedkoper zijn? Waarschijnlijk is er dan een CEO van een robot producerend bedrijf die "heel verdiend" jaarlijks zijn bonus opstrijkt omdat zijn targets zijn gehaald. Maar dan heet het geen "zorgkosten" en dan mag het.

Andere gerelateerde publicaties

publicatie

Werkprogramma 2017 - Zorgen dat kennis werkt

Lees publicatie
publicatie

Vluchtelingen van betekenis in de langdurende zorg

Lees publicatie
publicatie

Nieuwe manieren van onderzoek laten beter zien wat mensen echt belangrijk vinden

Lees publicatie
publicatie

Hoe maakt u kennis bruikbaar voor de praktijk?

Lees publicatie
Mantelzorger en oudere dame lezen een krant

Contact

030 789 23 00

Bezoekadres

Catharijnesingel 47
Postbus 8228
3503 RE Utrecht

Routebeschrijving

Volg ons op

LinkedIn
toggle_closeSluit

Top

vilans.nl gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren. Lees meer over cookies. melding sluiten