Alexander blijft zichzelf

Ik ken Alexander van mijn werk bij de LFB. Alexander is 38 jaar. Door een hersenbeschadiging heeft hij een verstandelijke beperking en een lichte spasme. Ik heb Alexander geïnterviewd omdat ik hem een mooi voorbeeld vind van inclusie.

Warm gezin

Alexander is geboren in Colombia. Toen hij nog jong was is hij geadopteerd door Nederlandse ouders. Zijn ouders hebben in totaal 10 kinderen geadopteerd, sommige met een beperking, uit verschillende landen. ‘Een warm nest’, noemt Alexander het. Hij vertelt dat hij op een normale kleuterschool heeft gezeten. Daar is hij getest en toen bleek dat hij een licht verstandelijke beperking had. Hij moest naar de Mytylschool in Leiden en daarna naar een instelling in Zeist. In de buurt speelde Alexander meestal met de gewone kinderen mee. ‘Maar ja, wat is gewoon hè?’, lacht Alexander.

Werken bij de LFB

Alexander werkt bij de LFB. Samen geven we trainingen 'Samen sterker'. Daarvoor werkte hij als vrijwilliger bij de facilitaire dienst van een bedrijf. Ik vraag hem hoe hij bij de LFB beland is. ‘Ik ging naar een themacafé in Zeist’, vertelt Alexander. ‘Daar raakte ik in gesprek met een coach. Ik vertelde dat ik graag wat anders wilde en zij zag mijn talent. Ik ging op gesprek bij de LFB en ik mocht een Training Samen Sterk gaan volgen. Zo is het balletje gaan rollen. Nu zie ik mijzelf als voorbeeld voor andere mensen.’

Leren van je fouten

Alexander geeft aan dat hij van zijn fouten wilt leren. ‘Als iedereen steeds zegt dat het goed gaat, leer je niks’, vindt hij. Hij heeft dit ook op zijn werk besproken. Hij wil graag weten waar hij nog aan kan werken, dat hoeft geen kritiek te zijn. Ik vraag wat zijn boodschap dan zou zijn. Zijn antwoord: dat ze op een positieve manier teruggeven waar mensen aan kunnen werken.

Zelfstandig wonen

Alexander heeft tot zijn 17e thuis gewoond. In het instituut in Zeist heeft hij zelfstandig leren wonen. Hij heeft daar 10 jaar gezeten. Hij deed mee aan een kamertraining en kreeg een klik met een huisgenoot. Met deze huisgenoot woont hij nu samen in een eengezinshuis. De meeste dingen doet hij zelf, zoals boodschappen en de administratie. Hij heeft 1 uur in de week begeleiding en dat vindt hij genoeg. Samen bekijken ze de post en zijn begeleidster helpt hem met de belasting.

Meedoen in de samenleving

‘Ik vind dat iedereen mee moet doen in de samenleving, met of zonder beperking’, zegt Alexander. ‘Ieder mens heeft zijn eigen kwaliteiten en van elke kwaliteit kun je leren. Mensen moeten zichzelf kunnen blijven en hun mening kunnen zeggen.’ Toch weet Alexander niet wat het woord ‘inclusie’ betekent. Ik leg het uit: meedenken, meepraten en meedoen in de samenleving. Eigenlijk hetzelfde dus!

Blijf jezelf

Alexanders advies aan mensen met een beperking: blijf jezelf, vertrouw op jezelf en zorg dat je er goed verzorgd uitziet. ‘Doe je niet anders voor dan je bent’, zegt hij. ‘Zelf heb ik een stotterprobleem. Dat kun je niet verbergen, ze komen er toch wel achter. Als je daar open over bent, krijg je vaak veel meer respect dan als ze het later merken of horen.’ Tegen begeleiders zou hij willen zeggen dat ze goed moeten luisteren en niet afwijken van de vraag van de mensen die ze begeleiden.

Alexanders droom

Tot slot vraag ik naar Alexanders wensen voor de toekomst. ‘Ik zou heel graag in een hotel willen werken’, zegt hij. ‘Het liefst als gastheer. Ik ben een sociaal mens, ik hou van humor en van mensen op weg helpen. Dat is echt mijn droom: aan mensen uitleg geven over het hotel en de kamers laten zien.’