Twitter
Facebook
LinkedIn
Google+
E-mail

Veel registraties berusten op misverstanden

Er heerst veel onwetendheid en onvrede over registreren

Deze blog is geschreven door Linsey Schaftenaar, zij is jurist bij adviesbureau Zorg Zaken Groep

Linsey SchaftenaarIn juli 2015 vroeg mijn collega of ik mee wilde werken aan een overzicht van wettelijk verplichte registraties voor zorgmedewerkers in de langdurige zorg. Voor een jonge jurist als ik een uitdagende opdracht en ontzettend nuttig voor de praktijk, waar veel onwetendheid en onvrede heerst over registreren. Ik ben er dan ook meteen ingedoken. Er waren enkele vragen die meerdere malen door mijn hoofd spookten tijdens deze opdracht. Waar komen de registraties toch vandaan die niet in de wet staan? Waarom worden veel registraties als verplicht gezien terwijl ze dat helemaal niet zijn?

Vragen uit de praktijk

Voor ik goed en wel kon beginnen, kwamen er via een oproep op de website van Vilans al diverse vragen uit het veld. Bijvoorbeeld over de geldigheid en het actualiseren van een niet-reanimatieverklaring. Ik ben gaan onderzoeken waar de verwarring lag. Wat blijkt? Op tal van websites staat dat een penning de enige rechtsgeldige verklaring is en dat actualisatie verplicht is. Dit is fout.

Elk schriftteken kan voldoende zijn, ook een briefje of zelfs een tatoeage. De keuze om een niet-reanimatieverklaring te maken, in te trekken of te actualiseren ligt bij de cliënt. Daar heeft een zorgmedewerker of ambulancemedewerker niks mee te maken.

Van misverstand naar algemene praktijk

Dit is een voorbeeld, maar natuurlijk zijn er nog veel meer registraties die dagelijks worden gedaan en berusten op misverstanden. Waar komen die misverstanden vandaan? Er kunnen dus onwaarheden op het internet staan, maar het kan soms ook misgaan wanneer een wet alleen een kader biedt, dat de zorgaanbieder zelf moet invullen. Dit kwam ik onder andere tegen bij HACCP.

Zo’n kader zorgt vaak voor verwarring, want wanneer voldoe je eraan en wanneer gaan de registraties te ver? Hiervoor zijn richtlijnen gemaakt, maar die zijn niet verplicht en kunnen ook verder gaan dan voor de wet nodig is. Bang voor zware straffen, besluiten veel zorgaanbieders dat voorkomen beter is dan genezen en dus maar alles te registreren. Zo komen de vele en vaak onnodige registraties dus tot stand.

Veel registraties berusten op misverstanden

Het effect van wetswijzigingen

Maar ook als het overzicht er eindelijk is, ben je er nog niet. Recht is altijd in beweging en dat heb ik geweten ook. Na vele uren schrijven, schrappen en overleggen stond een prachtig hoofdstuk over kwaliteit en klachten op papier. Tijdens het schrijven wist ik dat er een wetswijziging aan ging komen, maar zolang deze nog niet was aangenomen bleef het onzeker of en wanneer deze van kracht zou worden.

Terwijl het hoofdstuk klaar lag om naar de vormgever te worden gestuurd, besloot de Eerste Kamer dit oude en eerder uitgestelde wetsvoorstel aan te nemen. Omdat dit wetsvoorstel de gebruikte wetten vervangt kon dus het hele stuk op de schop. Dit is zo kenmerkend voor de zorg. Als je de wet- en regelgeving eindelijk begrijpt en hebt toegepast in jouw zorginstelling, wordt de boel weer overhoop gegooid en is je kennis alweer verouderd. Het naleven van de wet- en regelgeving wordt er zo niet eenvoudiger op.

Overzicht registraties

De zorg heeft het al met al niet makkelijk. Er is heel veel informatie, waardoor het lastig is om alles op een rij te hebben en actueel te houden. Dat heb ik wel gemerkt bij het schrijven van dit overzicht. Ik snap na deze opdracht nog iets beter waardoor zorgaanbieders en zorgmedewerkers soms in verwarring raken van bepaalde registraties en er onnodig wordt geregistreerd.

Veel van deze verwarring ontstaat door foutieve informatie op internet, vage regels en nieuwe wetgeving. Met het overzicht hopen we deze verwarring en de onnodige registraties weg te nemen. Zo zal er meer tijd overblijven voor dat waar het in de zorg echt om gaat en dat is de cliënt.

Meer informatie over registratielast

Deel deze pagina op Twitter Deel deze pagina op Facebook Deel deze pagina op LinkedIn Deel deze pagina op Google+ Deel deze pagina via E-mail Deel deze pagina via WhatsApp

Wij horen graag uw mening. Laat uw reactie achter.

Wilt u een link invoegen in de tekst? Zet deze tussen [].
Voorbeeld: [www.vilans.nl].

We willen graag weten met wie we in gesprek gaan, daarom vragen wij uw naam en e-mail. Uw e-mailadres zal niet online geplaatst worden.

Plaats het getal '574' in onderstaand controle veld.

6 reacties geplaatst
  • Suzan Möller

    schreef op 07 mei 2016

    Ik ga ervan uit dat zowel wetten als registraties erop gericht zijn de kwaliteit van zorg en kwaliteit van leven verbetert en te verantwoorden is? En dat registraties bedoeld zijn om persoonlijke keuzes te kunnen verantwoorden. Tenslotte is het belangrijk dat mensen, die afhankelijk zijn van professionele zorg niet afhankelijk zijn van dingen die alleen in het hoofd van 1 iemand zitten, maar overdraagbaar zijn, liefst via de client (EPD).

  • Klaas Mussche

    schreef op 10 dec 2015

    Kort samengevat: een MIC-commissie is geen wettelijk verplichting. Wat wel wettelijk verplicht is dat Incidentmeldingen systematisch verzameld en geanalyseerd moeten worden door minimaal 1 persoon.

    Het verwarrende zit ‘m er in dat in het “Overzicht van wettelijk verplichte registraties” staat dat de zorgaanbieder verplicht is een MIC-commissie in zijn organisatie op te nemen, terwijl dat niet het geval is.

  • Linsey Schaftenaar

    schreef op 03 dec 2015

    Geachte heer Mussche,

    Bedankt voor deze interessante vraag. In artikel 4 van de Kwaliteitswet Zorginstellingen wordt aangegeven dat zorginstellingen verplicht zijn om hun eigen kwaliteit gestructureerd te bewaken, te beheersen en te verbeteren. Het melden van incidenten wordt niet letterlijk in de Kwaliteitswet Zorginstellingen genoemd, maar kan wel uit deze bepaling worden afgeleid. Dit is een van de open normen, waar wij in het overzicht vaker over hebben gesproken. Omdat de term MIC-commissies veel gebruik wordt in de zorgwereld, hebben wij deze term ook in het overzicht gebruikt. Hierbij hebben wij niet genoemd uit hoeveel personen deze commissie moet bestaan, dit kan inderdaad ook in de vorm van één functionaris binnen de instelling. Wat van belang is, is dat incidenten op een systematische wijze worden verzameld en geanalyseerd, zodat inzicht wordt verkregen in de aard en omvang van incidenten en hieruit lering kan worden getrokken, waardoor herhaling van deze incidenten in de toekomst kan worden voorkomen. Of dit gebeurt door één, drie of tien personen, is daarbij niet relevant. Zo zie je maar dat de open normen inderdaad verwarring kunnen zaaien, ik hoop dat ik met dit antwoord iets meer duidelijkheid heb gebracht.

    Met vriendelijke groet,

    Linsey Schaftenaar

  • Klaas Mussche

    schreef op 01 dec 2015

    In het Vilans document over verplichte wettelijke registraties wordt aangegeven dat in het kader van de Kwaliteitswet zorginstellingen (KWZ), een zorgaanbieder verplicht is MIC-commissie te installeren (pag. 19, punt 7). De IGZ ( de toezichthouder op de uitvoering van de KWZ) geeft echter aan dat:incidentmeldingen systematisch verzameld en geanalyseerd moeten worden door minimaal één persoon of commissie (bijvoorbeeld MIC). Met andere woorden: er is geen verplichting tot het instellen van een MIC-commissie.

  • Linsey Schaftenaar

    schreef op 25 nov 2015

    Geachte heer Bakkers,

    Bedankt voor uw reactie. Een niet-reanimatieverklaring moet schriftelijk worden opgesteld door iemand die wilsbekwaam is. Zo’n verklaring kan ook zijn opgesteld voordat de persoon is opgenomen in een zorginstelling. Als de niet-reanimeren verklaring bij de zorgmedewerker bekend is, wordt deze in het cliëntdossier opgenomen als zijnde een gegeven omtrent de gezondheid. In zoverre kan dit dus worden geregistreerd.

    In geval van een reanimatie is tijd van het grootste belang. Een briefje in een broekzak kan dan inderdaad gemakkelijker over het hoofd worden gezien dan een penning of een tatoeage op de borst. Dit maakt een briefje echter niet minder rechtsgeldig. Als het briefje gevonden wordt is hij net zo geldig als de penning en de tatoeage.

    Met vriendelijke groet,

    Linsey Schaftenaar

    Zorg Zaken Groep

  • Arno Bakkers

    schreef op 25 nov 2015

    Aan niet re-animatie verklaring zitten wat haken en ogen als client 'wilsonbekwaam is in zake van'. Dan zul je moeten registreren Daarnaast moet je kijken naar functionaliteit dat is een penning of tatoeage wel en briefjes in een broekzak niet.

Mantelzorger en oudere dame lezen een krant

Contact

030 789 23 00

Bezoekadres

Catharijnesingel 47
Postbus 8228
3503 RE Utrecht

Routebeschrijving

Volg ons op

LinkedIn
toggle_closeSluit

Top

vilans.nl gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren. Lees meer over cookies. melding sluiten